„...wędrowaliśmy wówczas po górach,

towarzystwo było bardzo liczne i bardzo z sobą zżyte,

bardziej chyba niż po koleżeńsku.”

Biskup Wojtyła postanowił wprowadzić do dramatu o małżeństwie dawne przeżycia w Bieszczadach. Z tamtej wyprawy mieli wiele wspomnień – czasem dramatycznych,  a czasem humorystycznych. Kiedyś schodzili  nocą z Chryszczatej – umęczeni do granic wytrzymałości potykali się co chwila o korzenie. „To ci prorok z tego Zdzisia” –– uśmiechnął się Wojtyła przypominając sobie słowa jednego z uczestników wycieczki: „Jak kiedyś Wujek zostanie papieżem, to za takie wędrówki odpustów będzie udzielał”.

Danuta Plebańczyk weszła na plac Kossaka i rozejrzała się za domem, o którym mówił jej Jurek Ciesielski. Dzisiaj u Maćka Krobickiego miała spotkać się grupa młodych ludzi, aby omówić ostatnie szczegóły dwutygodniowej wyprawy w Bieszczady, którą rozpoczynali nazajutrz. „Pojedź z nami, będzie fajnie. Poznasz Wujka i odpoczniesz” – zachęcał ją Jurek, z którym studiowała na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. On sam zetknął się z tym środowiskiem kilka miesięcy wcześniej i od razu poczuł się w nim bardzo dobrze. Wiele opowiadał koleżance o księdzu, którego nazywali Wujkiem. Teraz Danuta miała go spotkać po raz pierwszy.

Było już ciemno, gdy z internatu sióstr nazaretanek w Krakowie wyszło sześć dziewcząt z niewielkimi plecakami. Wolnym krokiem powędrowały na stację kolejową, gdzie miały wsiąść do nocnego pociągu jadącego do Zakopanego. Miały jeszcze sporo czasu. Pociąg odchodził o północy, a one wyszły przed dziesiątą, aby zdążyć przed zamknięciem bramy internatu. – No, teraz nie mamy już odwrotu – powiedziała Elżbieta.

– A dlaczego miałybyśmy wracać? – zapytała Danuta. – Myślisz, że ksiądz nie przyjdzie?

marzec / kwiecień 1952

Tłumy studentów z wolna opuszczały kościół sióstr sercanek przy ulicy Garncarskiej w Krakowie. Skończyły się właśnie rekolekcjach akademickie, które w tym roku prowadził tutaj ksiądz Karol Wojtyła. Ten młody naukowiec, który trzy lata temu przyszedł do parafii św. Floriana, zdążył już zdobyć rozgłos w środowisku krakowskich studentów. Przez dwa lata  pracy w tym kościele skupił wokół siebie gromadkę młodzieży z Politechniki Krakowskiej i Uniwersytetu Jagiellońskiego.