Kto chce bronić wolności do rozwodu, uzależnia małżeństwo od indywidualnych interesów i popada w sprzeczność z rzeczywistością małżeńskiego przymierza. Dlaczego więc rozwód został ustanowiony niemal we wszystkich krajach? 

Czyżby zatracono świadomość pełnego wymiaru miłości? Owszem, prowadzone są przebiegłe kampanie skierowane do opinii publicznej, w których konieczność zastosowania rozwodu przedstawiana jest jako panaceum na najtrudniejsze przypadki… i tak, krok po kroku, wprowadzane są w ustawodawstwo wielu krajów zmiany ułatwiające rozwód, zmiany, które ostatecznie sankcjonują „prawo do rozwodu” - prawo, które w naturze nie istnieje. 

Mentalność rozwodowa, wprowadzona wraz z rozwodem-lekarstwem, zaciążyła w zgubny sposób na ocenie ludzkiej zdolności do zaangażowania się w nieodwołalny związek małżeński, do kochania na serio. I tak, nadwątlone zaufanie w możliwości człowieka w wielu przypadkach sprawiło, że szlachetne „zrozumienie” istoty małżeństwa na początku, w czasie trwania pożycia często przemienia się w szyderczą nieufność wobec małżeńskiej wierności. Prawo do rozwodu, podobnie jak inne przepisy, zaprzeczające istnieniu naturalnych praw ludzkich, stanowione przez parlamenty państw demokratycznych ujawnia despotyzm tych władz i ich ukryty charakter totalitarny. Tym samym prawo nie uznające nierozerwalności małżeństwa staje się normą warunkującą rozkład związków małżeńskich.