Oczywiste jest, że gdyby nie potrzeba posiadania dzieci, ludzie nie byliby zróżnicowani płciowo. Wystarczy zauważyć, że różnice między płciami w gatunku ludzkim, to różnice uzdalniające kobietę do bycia matką, a mężczyznę do bycia ojcem: podział na płci jest skierowany ku rozróżnieniu «matka - ojciec». W pozostałych funkcjach życiowych (odżywianie, ruch, poznanie sensytywne, poznanie duchowe, wola, itd.) kobiety i mężczyźni są zasadniczo jednakowi.

Oczywiste jest, że gdyby nie potrzeba posiadania dzieci, ludzie nie byliby zróżnicowani płciowo. Wystarczy zauważyć, że różnice między płciami w gatunku ludzkim, to różnice uzdalniające kobietę do bycia matką, a mężczyznę do bycia ojcem: podział na płci jest skierowany ku rozróżnieniu «matka - ojciec». W pozostałych funkcjach życiowych (odżywianie, ruch, poznanie sensytywne, poznanie duchowe, wola, itd.) kobiety i mężczyźni są zasadniczo jednakowi.

      Jeśli chodzi o przekazywanie życia, człowiek powinien realizować tę funkcję kierując się swoim rozumem i wolą: mamy dzieci po to, żeby one również uczestniczyły w powołaniu do miłości, ponieważ takie jest naturalne przeznaczenie człowieka. W ten sposób rozmnażanie staje się prokreacją (zrodzeniem w warunkach całkowitego oddania); a współżycie płciowe jest wyrazem miłości i całkowitego oddania.

      Teologia poszerza jeszcze bardziej tę perspektywę: płciowość pozwala człowiekowi naśladować poprzez ciało czułość i płodność właściwe miłości Bożej. Zróżnicowanie na męskość - kobiecość jest zróżnicowaniem komplementarnym, które domaga się zjednoczenia miłosnego (a nie nastawionego tylko na rozmnażanie). 

       Skoro miłość jest pokonywaniem różnic w tworzeniu jedności, to właśnie zjednoczenie płciowe mężczyzny i kobiety powinno mieć na celu pokonanie (owoc całkowitego oddania) zróżnicowania płciowego, w celu stworzenia jednego życia (dzięki komunii ciał trzeba osiągnąć komunię ducha). To znaczy, że zróżnicowanie płciowe oferuje gatunkowi ludzkiemu drogę wyrażenia głębokiej, całkowitej, intymnej i czułej miłości. 

       Taka miłość wyraża się w sposób spójny, kiedy dana para realizuje wzajemne zaangażowanie do całkowitego oddania własnego życia zarówno na poziomie duchowym, jak i cielesnym. Wyrazem tego zaangażowania na poziomie cielesnym jest m.in. oddanie płciowe.

      Oddanie płciowe różni się od jakiegokolwiek innego rodzaju oddania: jest darem z mojego ja i z najgłębszej intymności mojego ciała (przypomnijmy, że ciało jest częścią mojego ja, a nie tylko narzędziem do spełniania zachcianek mojej wolności). Pozwala nam to stwierdzić, że oddanie płciowe ma pełen sens, kiedy realizowane jest jako cielesne potwierdzenie całkowitego duchowego oddania współmałżonkowi. 

   Inne funkcje życiowe również mogą być wyrazem miłości, jak to ma miejsce w przypadku, gdy matka przygotowuje obiad dla rodziny, albo gdy w rozmowie okazujemy innym naszą miłość i uprzejmość, itd.Jest jednak pewien bardzo ważny fakt: funkcja płciowa posiada coś, co jest właściwe tylko dla niej i co sprawia, że może być wyrazem miłości w sposób różny od pozostałych jej przejawów: współżycie seksualne może mieć znaczenie miłości tylko pod warunkiem całkowitości (na zawsze i w wyłączności). Oddanie płciowe oznacza oddanie intymności własnego ciała bez zastrzeżeń, a to może mieć sens tylko wtedy, gdy odbywa się w warunkach oddania całkowitego i bez ograniczeń (instytucja małżeństwa): oddanie ciała bez oddania całego życia oznaczałoby oszustwo. Mogę nakarmić wiele osób, ale nie mogę dać swojego ciała wielu osobom, tylko jednej: właśnie tej, z którą zobowiązałem się dzielić całkowicie i wyłącznie swoje życie.

/fragment książki  Antoni Carol Hostench "Inżynieria miłości"